لشكر به سوى مكّه باز مى‏گردد

 ما هنوز از شهر مكّه فاصله زيادى نگرفته‏ايم كه خبر ناگوارى از آن شهر به ما مى‏رسد.

 به امام خبر مى‏رسد مردم مكّه شورش و انقلاب كرده‏اند و فرماندار شهر را به قتل رسانده‏اند.

 اكنون امام دستور مى‏دهد تا لشكر به سوى مكّه باز گردد.

 خبر به مردم مكّه مى‏رسد. آنها مى‏دانند كه نمى‏توانند با اين لشكر مقابله كنند، بنابراين با گريه، خدمت امام مى‏رسند و مى‏گويند: «اى مهدى آل محمّد، توبه ما را بپذير».

 شما فكر مى‏كنيد آيا امام توبه آنها را مى‏پذيرد؟

 آرى درست حدس زده‏ايد، او فرزند همان كسى است كه وقتى نگاهش به «ابن‏مُلجَم» افتاد به پسرش، امام حسن‏عليه السلام فرمود: «پسرم با او مهربان باش و در حقّ او احسان كن، مبادا او گرسنه بماند».

 على‏عليه السلام در حالى كه فرقش با شمشير ابن‏ملجم شكافته شده بود، سفارش قاتل خويش را به فرزندش مى‏كرد !

 امام زمان فرزند همان على‏عليه السلام است. او تمام مردم مكّه را مى‏بخشد!

 به راستى، كدامين حكومت است كه چنين عطوفت و مهربانى داشته باشد؟

 آيا تا به حال شنيده‏اى كه مردم شهرى قيام كنند و فرماندار را كه نماينده حكومت است به قتل برسانند؛ امّا آن حكومت همه مردم را ببخشد؟

 آنانى كه مردم را از امام زمان و دوران ظهور مى‏ترسانند، ندانسته آب به آسياب دشمن مى‏ريزند.

 چرا ما ندانسته، چنين عمل مى‏كنيم به جاى آنكه شوق و اشتياق مردم را به ظهور زياد كنيم، آنان را بيشتر مى‏ترسانيم، اين همان چيزى است كه دشمنان مكتب تشيّع مى‏خواهند.

 امام زمان ما، مظهر رحمت و مهربانى خداوند است.

 او مى‏آيد تا مردم دنيا، مهر و محبّت را در وجود او بيابند.

 به هر حال امام، تمام مردم مكّه را مى‏بخشد؛ فرماندارى جديد براى شهر مشخص و سپس به سوى مدينه حركت مى‏كند.

 هنوز چند منزل از مكّه دور نشده‏ايم كه خبر جديدى مى‏رسد: مردم مكّه بار ديگر انقلاب كرده و فرماندار جديد را هم كشته‏اند.

 امام اين بار تصميم مى‏گيرد تا شهر مكّه را از وجود آن ظالم‏ها پاك كند. او گروهى از ياران خود را به مكّه مى‏فرستد تا در اين شهر امنيت و آرامش را برقرار كنند